Trzyczęściowy program poświęcono Johannowi Sebastianowi Bachowi. Po trzech tryptykach, z których każdy symbolicznie zaczyna się introitusem, następuje różnorodna narracja odnosząca się do Ewangelii. Koncert wieńczy responsorium, które skłania zarówno do refleksji, jak i do kontemplacji.

Pierwszy tryptyk rozpocznie się chorałem „Nun komm, der Heiden Heiland” BWV 61 – introitusem, będącym wezwaniem inspirowanym hymnem św. Ambrożego. Zostanie on wykonany na skrzypcach tenorowych strojonych w kwarty i kwinty, instrumencie inspirowanym martwymi naturami Evarista Baschenisa i Bartolomeo Bettery’ego. Narracja będzie powiązana z Sonatą BWV 1021 w tonacji G-dur, pierwotnie na skrzypce, tutaj zaś przetranskrybowaną na duże skrzypce tenorowe, strojone w kwintach C–G–D–A–E. Jest to instrument przypominający wiolonczelę piccolo, o którym wspomina J. S. Bach w niektórych fragmentach kantat, a także w Suicie 6. na wiolonczelę solo BWV 1012. Jako responsorium pojawi się Toccata BWV 914 w tonacji e-moll, pochodząca z serii skomponowanej najprawdopodobniej w Weimarze około 1709 r. Obfitość różnorodnych nastrojów skoncentrowanych w tak krótkim utworze przyciąga uwagę – zapewne została ona zainspirowana eksplorowaniem przez Bacha muzyki włoskiej tej epoki, od Frescobaldiego po Corellego, Marcello, Vivaldiego…

Drugi tryptyk rozpocznie się spokojnym Andante – transkrypcją sonaty na flet i basso continuo BWV 1034 w tonacji G-dur – po którym nastąpi Sonata BWV 1028 w tonacji D-dur, majestatyczna i pełna spokoju. Ponownie środkowa część będzie w tonacji molowej. Wprowadzi „kontrapunkt” względnej tonalności do czystego kontrapunktu głosów – tutaj w formie siciliany o pokornym, delikatnym liryzmie. Następnie – finał w formie wyzwolonego gigue, euforycznej ekstazy? Responsorium będzie surowe i rygorystyczne jako klawesynowy utwór Ricercar à 3 BWV 1079 z „Musikalisches Opfer”. To szczyt sztuki kontrapunktu, który trudno opisać słowami.

Introitus trzeciego tryptyku stanowi Trio BWV 528/2, Andante. To jedna z dwóch wersji środkowej części Sonaty organowej BWV 528. Po transpozycji o septymę, z d-moll do e-moll, powróci tonacja, która została naszkicowana w Andante Sonaty BWV 1027. W narracji pojawi się Sonata BWV 1027 w tonacji G-dur – promienna i słoneczna. Andante jednak, niespodziewane, wprowadzi głos z innego świata, dialogujący z prawą ręką na klawiaturze w tonie recytatywu arioso – poważnym i pełnym napięcia, jakby sam ewangelista wtrącił się w tę spontaniczną uroczystość w najwłaściwszym momencie. Program zakończy się responsorium „Wachet auf, ruft uns die Stimme” BWV 645 niosącym uniwersalne, spokojne i pełne nadziei przesłanie.