Program Arcaici canti alpini (Dawne pieśni alpejskie) łączy wiele tradycji muzycznych obszaru Alp, od liturgii żałobnej po żywiołową pieśń ludową.

Jego pierwszą część stanowią utwory związane ze śmiercią i pożegnaniem — repertuar mszy żałobnej oraz nabożeństwa za zmarłych. Osadzony jest on w duchu XIX-wiecznego ruchu cecyliańskiego, który dążył do oczyszczenia muzyki kościelnej z wpływów świeckich i powrotu do surowszego stylu, wzorowanego na dawnej polifonii.

Kolejny blok stanowią pieśni paraliturgiczne, zakorzenione w lokalnych zwyczajach religijnych — między innymi śpiewany różaniec drwali z Primiero, wykonywany niegdyś responsoryjnie przez dwa chóry, czasem stojące w dużej odległości od siebie, na przeciwległych zboczach doliny, oraz litania z Wielkich Dni Błagalnych w Asiago, śpiewana pełnym głosem podczas całodniowej procesji odprawianej od XVII wieku wokół miasteczka.

Po nich następuje bardziej kunsztowna, dziewiętnastowieczna muzyka maryjna, również związana z ruchem cecyliańskim.

Kolejna część programu obejmuje pieśni bożonarodzeniowo-epifanijne, związane z tradycją kolędowania i obrzędem Gwiazdy — dawnym zwyczajem, w którym śpiewacy przebrani za Trzech Króli chodzili od domu do domu z gwiazdą z kolorowego papieru, śpiewając w zamian za drobne datki. Repertuar ten wywodzi się z pieśni kontrreformacyjnych, tworzonych w odpowiedzi na luterański chorał.

Zwieńczeniem koncertu jest blok świeckich pieśni ludowych o tematyce wojennej i miłosnej. To repertuar zupełnie innego rodzaju — śpiewany w gospodach i piwnicach, dający świadectwo codziennego, prywatnego doświadczenia: rozłąki, tęsknoty, wojennej niedoli i osobistej straty. W przeciwieństwie do wcześniejszych, zbiorowych i obrzędowych form śpiewu, są to pieśni głęboko osobiste, często opowiadające konkretne, jednostkowe historie — mimo to przez pokolenia przekazywane i śpiewane wspólnie.