W szesnastowiecznej Hiszpanii vihuela należała do najważniejszych instrumentów wykorzystywanych do domowego wykonywania wyrafinowanej muzyki artystycznej. Warsztaty budowniczych instrumentów, tzw. violerów, działające w hiszpańskich miastach produkowały tysiące stosunkowo niedrogich egzemplarzy, chętnie kupowanych przez tych, którzy pragnęli wypełnić swoje domy muzyką dotąd zarezerwowaną dla szlachty i wyższych warstw społecznych.

Wynalezienie druku muzycznego na początku stulecia otworzyło dostęp do repertuaru, który wcześniej pozostawał poza zasięgiem mieszczaństwa i przedstawicieli wolnych zawodów. Dzięki drukowanym wydaniom polifonia wokalna — dotąd wykonywana przede wszystkim w kościołach i na dworach — trafiła do domów, gdzie współistniała z muzyką instrumentalną tworzoną przez dworskich vihuelistów, takich jak Luis Milán, Luis de Narváez czy Miguel de Fuenllana.

Upowszechnienie się tego repertuaru sprawiło, że nowi, wywodzący się z mieszczaństwa muzycy, przyswoiwszy sobie jego styl, zaczęli sami komponować, uczestniczyć w życiu muzycznym i współtworzyć tradycję swojej epoki. Estevan Daça był muzykiem tego właśnie rodzaju: vihuelistą, którego dziś nazwalibyśmy amatorem, choć w rzeczywistości był znakomitym kompozytorem, dorównującym talentem wielu profesjonalnym twórcom swoich czasów.

Estevan Daça urodził się pod koniec 1537 lub na początku 1538 roku jako najstarszy syn Tomása i Juany Daça. Nie wiadomo, jak wyglądała jego edukacja muzyczna, jednak jego twórczość wskazuje, że był w dużej mierze samoukiem — muzykiem, który kształcił się, analizując kontrapunkt utworów wokalnych, czerpiąc inspirację z ksiąg innych vihuelistów i korzystając z dostępnych wówczas traktatów teoretycznych.

Daça miał prawdopodobnie około trzydziestu ośmiu lat, gdy w 1576 roku w Valladolid ukazał się drukiem jego zbiór El Parnasso. Poprzedzony wstępem objaśniającym zasady zapisu tabulaturowego, ściśle wzorowanego na systemie Narváeza, El Parnasso dzieli się na trzy księgi, z których każda poświęcona jest innemu gatunkowi. Pierwsza zawiera dwadzieścia dwie oryginalne fantazje Daçy, druga — intabulacje trzynastu motetów, trzecia zaś stanowi antologię ponad dwudziestu hiszpańskich pieśni świeckich, zamkniętą parą francuskich chanson.

Program koncertu obejmuje niemal wszystkie zintabulowane pieśni świeckie z księgi trzeciej oraz wybór oryginalnych fantazji z księgi pierwszej.